"Wierzę bowiem niezłomnie, że ogromna większość młodzieży polskiej wyposażona jest w dostatecznie mocne i trwałe siły, aby przeciwstawić się skutecznie sporadycznym przejawom destrukcyjnym i demoralizacyjnym, że nienaruszalną wartość posiada dla niej więź z historyczną przeszłością narodu". E. Kwiatkowski

Eugeniusz Kwiatkowski urodził się 30 grudnia 1888 roku w Krakowie. Po ukończeniu gimnazjum studiował chemię w Politechnice Lwowskiej i w uniwersytecie w Monachium. Jako student należał do niepodległo?ciowej organizacji ?zarzewie?. W czasie I wojny ?wiatowej służył w Legionach i walczył o niepodległo?ć w konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 do 1920 roku był choršżym w sekcji chemicznej w Wojsku Polskim. W 1921 roku został wykładowcš na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, a w dwa lata pó?niej objšł dyrekcję technicznš Fabryki Zwišzków Azotowych w Chorzowie. Karierę ministerialnš rozpoczšł po zamachu majowym, kiedy to kierujšc resortem przemysłu i handlu dokończył budowę portu w Gdyni. Do roku 1930 zrealizował kilka dużych inwestycji, m.in. budujšc fabrykę zwišzków azotowych w Mo?cicach pod Tarnowem. Łšczył w sobie cechy działacza gospodarczego i męża stanu, wyróżniał się erudycjš i bogatš osobowo?ciš. W latach 1928-30 był posłem na sejm z listy BBWR. ?miałe, antykonformistyczne poglšdy, tendencje liberalne manifestowane wobec opozycji antysanacyjnej spowodowały nieobecno?ć Kwiatkowskiego w rzšdzie w latach 1930-1935. w tym czasie był naczelnym dyrektorem fabryki w Mo?cicach. W pa?dzierniku 1935 roku Eugeniusz Kwiatkowski został wicepremierem i ministrem skarbu w rzšdzie Mariana Zyndrama- Ko?ciałkowskiego. Jako wicepremier był odpowiedzialny za cala gospodarkę polskš Z jego inicjatywy rozpoczęto budowę Centralnego Okręgu Przemysłowego, którš przerwał wybuch II wojny ?wiatowej. 18 wrze?nia 1939 roku E. Kwiatkowski był zmuszony przekroczyć granice z Rumuniš, gdzie został internowany. W 1945 roku zdecydował się na powrót do kraju i objęcie stanowiska kierownika Delegatury Rzšdu ds. Odbudowy Wybrzeża. Pracował w Gdańsku, Elblšgu, szczecinie, był również przewodniczšcy Komisji Planu Rozbudowy Trójmiasta. Po rozwišzaniu w styczniu 1948 roku Delegatury ds. Wybrzeża stopniowo był odsuwany od działalno?ci państwowej. Przeniósł się wówczas do Krakowa i po?więcił pracy naukowej. Wykładał historie gospodarczš ?wiata w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Gdyni i Uniwersytecie Jagiellońskim. Był członkiem licznych towarzystw naukowych, współpracował z czasopismami fachowymi i Tygodnikiem Powszechnym. W 1973 roku jeszcze raz sięgnięto do jego olbrzymiej wiedzy dotyczšcej gospodarki morskiej, poproszono go o konsultacje planu budowy Portu Północnego. W 1974 roku został doktorem h.c. Uniwersytetu Gdańskiego. Jest autorem wielu prac, m.in. ?Dysproporcje. Rzecz o Polsce przeszłej i obecnej?, ?Zarys dziejów gospodarczych ?wiata?, ?Polska i jej morze?, ?Nowoczesna chemia przemysłowš?. Zmarł w Krakowie 22 sierpnia 1974 roku. Na miejsce wiecznego spoczynku na cmentarzu Rakowieckim odprowadził go ówczesny kardynał Karol Wojtyła.