Bibliografia zał±cznikowa:

Ogólne zasady opracowywania

Typowe przykłady opisów

Ogólne zasady sporz±dzania:

     Jaka jest różnica pomiędzy przypisem a bibliografi± zał±cznikow±?:

   Bibliografia zał±cznikowa zwana jest literatur± przedmiotu i zawiera wykaz dokumentów cytowanych oraz wykorzystanych przez autora opracowania b±dĽ tylko zwi±zanych z tematem.
Innymi słowy: w bibliografii zał±cznikowej wykazujesz wszystkie te dokumenty ( ksi±żki, artykuły z czasopism oraz i inne ), które wykorzystałe¶ przy pisaniu swojej pracy. Bibliografia zał±cznikowa zawiera również wykaz dokumentów zwi±zanych z tematem na który piszesz.

Pamiętaj! 

Wymogi matury s± takie, że musisz sporz±dzić bibliografię  podmiotow± i przedmiotow±

Bibliografia podmiotowa (zgodnie z definicj± rejestruje pi¶miennictwo danego autora) Wykazujesz w niej :spis tekstów literackich, dzieł filmowych, obrazów, rzeĽb, utworów muzycznych, które poddałe¶ analizie i interpretacji, aby na tej podstawie opracować temat. W wypadku tematów językoznawczych bibliografia podmiotowa to - analogicznie - fragmenty utworów literackich, wycinki z prasy, spisane wypowiedzi wykorzystane w Twojej pracy.

Bibliografia przedmiotowa ( zgodnie z definicj± rejestruje pi¶miennictwo o danym autorze i jego twórczo¶ci) Wykazujesz w niej na przykład: słowniki, encyklopedie, monografie, czyli Twoje Ľródła informacji o utworach, autorach, wyja¶nienie terminologii.

   Przypisy, to krótkie obja¶nienia do wyrazów, zwrotów lub fragmentu tekstu. Maj± zawsze charakter informacyjny. Wskazuj± Ľródło pochodzenia okre¶lonych danych i pogl±dów, wyja¶niaj± dodatkowo pewne fragmenty tekstu.
Rozróżniamy przypisy:
rzeczowe - obja¶niaj± i komentuj± fragmenty tekstu, ułatwiaj± jego zrozumienie
słownikowe - podaj± znaczenie terminów lub zwrotów obcojęzycznych, np.:          

abstrakt - streszczenie dokumentu.
bibliograficzne - wskazuj± wykorzystane Ľródła i opracowania, czyli informuj± o zwi±zkach tekstu głównego z innymi tekstami (zawieraj± opisy dokumentów, z których pochodz± cytaty lub informacje zawarte w tek¶cie),

   Przypisy powinny być opracowane jednolicie, zwięĽle i krótko. Każdy z nich zaczynamy wielk± liter±, kończymy kropk±.
Do przypisu kieruje zawarty w tek¶cie głównym odno¶nik (odsyłacz). Najczę¶ciej odno¶nikami s± kolejne liczby, zapisane cyframi arabskimi, podwyższone o pół stopnia w odniesieniu do tekstu.
Przypisy powinny być złożone czcionk± mniejsz± od czcionki tekstu głównego.
Odno¶nikami mog± być małe litery lub znaki graficzne (np. gwiazdka). Ten sposób jest jednak mało czytelny, a w zwi±zku z tym rzadko stosowany.

Zasady opracowywanie bibliografii zał±cznikowej:

 Należy  stosować jednolity system interpunkcji. Każdy element przypisu należy wyraĽnie oddzielić od elementów następnych, np. stosuj±c odpowiedni± interpunkcję (kropka, pauza, itp.)

Zaleca się aby wyróżnić graficznie nazwę autora i tytuł dokumentu lub tylko tytuł dokumentu. W wydawnictwie ci±głym zaleca się nie wyróżniać tytułu artykułu a tylko tytuł wydawnictwa ci±głego.
Nie dopuszcza się wyróżnienia w ten sam sposób różnych elementów tego samego opisu.
Zaleca się używanie tylko niezbędnych znaków interpunkcyjnych oraz uzależnianie ich użycia od zastosowanych wyróżnień, np. wyróżnienie tytułu czasopisma kursyw± eliminuje użycie cudzysłowu.

    Dane przejmujemy z karty tytułowej ksi±żki, a je¶li jej brak, dopuszcza się przejęcie niezbędnych danych z okładki, grzbietu. W przypadku dokumentów dĽwiękowych dane można przej±ć z etykiety, 

Dane zawarte w przypisie należy przejmować w formie występuj±cej w dokumencie. Nie jest konieczne przejmowanie takich szczegółów pisowni, jak wielkie litery, interpunkcja, czy tytuł naukowy przed nazwiskiem autora
Pisownia wielkich liter powinna być zgodna z zasadami pisowni języka polskiego

    Tytuł należy przejmować w formie występuj±cej w dokumencie, stosuj±c w razie konieczno¶ci ustalone zasady transliteracji, skracania, pisowni wielkich liter.
Dopuszcza się skracanie długiego tytułu. Nie zaleca się opuszczeń na pocz±tku tytułu. Pominięcia należy zaznaczyć wielokropkiem "...".
Dopuszcza się redukowanie do inicjałów imion autorów, redaktorów, tłumaczy, pod warunkiem, że nie utrudni to identyfikacji osoby.

    Elementami obowi±zkowymi w przypisach s± ISBN oraz ISSN. Dotyczy to tylko cało¶ci dokumentów zwartych i ci±głych. W przypadku ich czę¶ci – s± one elementami fakultatywnymi.
Jeżeli w dokumencie brak jest miejsca wydania, można wówczas podać wyrażenie „miejsce wydania nieznane" lub „sine loco (skrót.: „s.l”). Jeżeli nie podano wydawcy - można zastosować wyrażenie „wydawca nieznany” lub „sine nomine” ( skrót: „s.n”). Przy nieznanej dacie wydania, zaleca się podanie daty „copyright”, daty druku lub przypuszczalnej daty (np. ca. 1957).

Jak  uszeregować bibliografię zał±cznikow±:
Wykazy przypisów bibliograficznych i bibliografię zał±cznikow± zazwyczaj szereguje się alfabetycznie według pierwszego elementu opisu (autor, tytuł pracy zbiorowej), b±dĽ grupuje wg kryteriów tre¶ciowych (tematyki) i/lub formalnych (np. rodzaj dokumentów, dziel±c je na Ľródła i opracowania b±dĽ na wydawnictwa zwarte i ci±głe).
W obrębie grup zaleca się alfabetyczny lub chronologiczny układ pozycji.

  

Typowe przykłady:

Opis ksi±żki jako cało¶ci:

Kapu¶ciński , Roman. Wędrówka w krainę chemii.Wyd.3. Warszawa, 1988.ISBN 83-02—1086-3

Otrębski, Andrzej; Pok, Jacek. Wiedzieć znaczy żyć: vademecum kierowcy. Szczecin, 1996. ISBN 83-85664-10-6

Rachwał, Tadeusz; DwuraĽna, Stefania. Ćwiczenia z geometrii wykre¶lnej.T.1, Rzuty Monge’a, Teksty zadań i rozwi±zań. Warszawa, 1984

Kapu¶ciński, Roman. Wędrówka w krainę chemii. Wyd.3. Warszawa: Wydaw. Szkolne i Pedagog., 1988.ISBN 83-02-01086-3

Dynamika transformacji polskiej gospodarki. Praca zbiorowa pod red. Marka Belki i Witolda Trzeciakowskiego . Warszawa, 1997. ISBN 83-86890-22-3

Opis rozdziału /fragmentu ksi±żki – gdy ksi±żka nie jest prac± zbiorow±:

Misiota, Jacek. Elektroniczne instrumenty płatnicze. Wyd.2. Bydgoszcz, 2003. ISBN 83-02-01098-4. Rozdz. 5, Karty płatnicze oraz instrumenty pieni±dza elektronicznego w Unii Europejskiej, s. 126-140.

Łuczak, Maciej. Rejs, czyli szczególnie nie chodzę na filmy polskie. Warszawa, 2002. ISBN 83-7337-189-3. I to jest nowa koncepcja sztuki, s. 22-35

Opis fragmentu ksi±żki – w pracy zbiorowej:

Szlosland, Joanna. Tkactwo. W: Terminarz technika: włókiennictwo. Praca zbiorowa. Warszawa, 1969, s. 20- 26

Bajka, Zbigniew. Rynek mediów w Polsce. W: Dziennikarstwo i  ¶wiat mediów. Pod red. Zbigniewa Bauera; Edwarda Chdzińskiego. Wyd.2. Warszawa, 2000. ISBN 83-7052-804-X, s. 83- 102

Opis artykułu w czasopi¶mie:

Szlaruga, Jacek. Człowiekowi kryzys dano.” Charaktery” 2005, nr 3, s. 8 – 1325

Recenzja:

Lepianka, Maciej. I w następnym dniu. Warszawa 1996. Rec. Lipka Krzysztof. Granica realizmu i fantazji. ” Nowe Ksi±żki”
1997 nr 7 s. 48

Wywiad:

Smolińska, Barbara: Po co nam dzieci. Rozmowę przeprowadziła Zofia Barczewska. „ Charaktery” 2004 nr 6 s. 37-38

Artykuł z e- czasopisma:

Bobińska, Maria. Ryzykowny kurs. W: Gazeta Prawna [online]. 2002-06-03, nr 105/2002 [dostęp 27 marca 2003]. s. 2. Dostępny w Internecie: http://archiwum.infor.pl/gp/index.php ISSN 1232-6712

Piotrowska-Do, Agnieszka. Stan badań bibliotekoznawczych na Górnym ¦l±sku. W: Elektroniczny Biuletyn Informacyjny Bibliotekarzy [online]. Nr 7 / 2001(25) lipiec [dostęp 15.05.2004]. Dostępny w Internecie: http:// www . ebib.oss.wroc.pl/2001/25/piotrow.html ISSN: 1507-7187

Wydawnictwo zwarte na CD-ROM:

KOPALIŃSKI, Władysław. Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [CD-ROM]. Wersja 1.0.3.16. ŁódĽ : PRO-media CD, 1998. Aktualizowane w dniu 25.11.1998. ISBN 83-7231-731-3.

Opis fragmentu elekronicznej ksi±żki:

KOPALIŃSKI, Władysław. Wielki multimedialny słownik Władysława Kopalińskiego [CD-ROM]. Wersja 1.00.000. Warszawa : Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. 2000. Słownik eponimów czyli wyrazów odimiennych. ISBN 83- 01-13194-2.

Wydawnictwo online:

WIEM 2001 [oline]. Edycja 2001. [Bielsko-Biała] : Onet.pl S.A. [dostęp 27 marca 2003]. Dostępny w Internecie: < http://wiem.onet.pl>.

Komunikaty elektroniczne – listy elektroniczne - maile:

JANOWSKA, Maria. Temat: Opis dokumentu elektronicznego [online]. Do: Aniela PIOTROWICZ. 14 lipca 1999; 08:57:11 [cytowany 1 paĽdziernika 1999; 16:03]. Korespondencja osobista.

Po co konspekt?

Konspekt pozwala nauczycielowi zorientować się, o czym i na podstawie jakich ksi±żek będziesz mówić w swoim wyst±pieniu, dzięki czemu może on wcze¶niej zastanowić się, jakie pytania Ci zadać. Dla Ciebie konspekt to legalna pomoc - dzięki dobrze opracowanemu planowi prezentacji, nawet będ±c bardzo zestresowanym, będziesz wiedzieć o czym i w jakiej kolejno¶ci masz mówić.

Jak powinien być zbudowany konspekt?

Oto schemat prawidłowo przygotowanego konspektu (własna inwencja nie jest wskazana):

              Egzamin maturalny w roku szkolnym 2006/2007

 Egzamin maturalny jest form± oceny poziomu wykształcenia ogólnego i sprawdza wiadomo¶ci i umiejętno¶ci, ustalone w standardach wymagań egzaminacyjnych.

 Do egzaminu maturalnego może przyst±pić absolwent liceum ogólnokształc±cego, liceum profilowanego, uzupełniaj±cego liceum ogólnokształc±cego, technikum, i technikum uzupełniaj±cego jeden raz w ci±gu roku szkolnego - w okresie od maja do lipca. 

 Harmonogram przeprowadzania egzaminu ustala dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, nie póĽniej niż na 4 miesi±ce przed terminem egzaminu.

 Egzamin składa się z dwóch czę¶ci:

 ustnej - ocenianej w szkole przez przedmiotowy zespół egzaminacyjny
 pisemnej - ocenianej przez egzaminatorów wpisanych do ewidencji egzaminatorów okręgowej komisji egzaminacyjnej.

CZĘ¦Ć USTNA oceniana w szkole, obejmuje przedmioty :
obowi±zkowe:	dodatkowe:
język polski - zdawany na  jednym poziomie okre¶lonym w standardach  język obcy nowożytny zdawany na poziomie podstawowym albo rozszerzonym (absolwenci klas dwujęzycznych, którzy wybior± jako obowi±zkowy drugi język wykładowy - zdaj± go na jednym poziomie okre¶lonym w standardach)  język mniejszo¶ci narodowej (dla absolwentów szkół lub oddziałów z nauczaniem języka danej mniejszo¶ci) zdawany na jednym poziomie okre¶lonym w standardach	język obcy nowożytny – inny niż wybrany jako obowi±zkowy – zdawany na poziomie rozszerzonym  język mniejszo¶ci etnicznej - zdawany na jednym poziomie okre¶lonym w standardach  język regionalny –kaszubski – zdawany na jednym poziomie okre¶lonym w standardach
CZĘ¦Ć PISEMNA oceniana przez egzaminatorów okręgowych komisji egzaminacyjnych, obejmuje przedmioty:
obowi±zkowe zdawane na poziomie podstawowym albo rozszerzonym:	dodatkowe zdawane na poziomie rozszerzonym:
język polski  język obcy nowożytny (ten sam, który został wybrany jako obowi±zkowy w czę¶ci ustnej)  jeden przedmiot wybrany spo¶ród następuj±cych: - biologia - chemia - fizyka i astronomia - geografia - historia - historia muzyki - historia sztuki - matematyka - wiedza o społeczeństwie - wiedza o tańcu  język mniejszo¶ci narodowej – dla absolwentów szkół lub oddziałów z nauczaniem języka danej mniejszo¶ci	jeden, dwa lub trzy przedmioty wybrane spo¶ród następuj±cych (inne niż wybrane jako obowi±zkowe): - biologia - chemia - fizyka i astronomia - geografia - historia - historia muzyki - historia sztuki - informatyka  - język grecki i kultura antyczna  - język łaciński i kultura antyczna   - język mniejszo¶ci etnicznej  - język obcy nowożytny (ten sam, który został wybrany jako dodatkowy w czę¶ci ustnej) - język regionalny – kaszubski  - matematyka - wiedza o społeczeństwie - wiedza o tańcu
Język obcy nowożytny można zdawać z następuj±cych języków: angielski, francuski, hiszpański, niemiecki, portugalski, rosyjski, słowacki, szwedzki i włoski

 Za organizację i przebieg egzaminu maturalnego w danej szkole odpowiada przewodnicz±cy szkolnego zespołu egzaminacyjnego, którym jest dyrektor szkoły. 

 Osoba, która zamierza przyst±pić do egzaminu maturalnego składa przewodnicz±cemu szkolnego zespołu egzaminacyjnego deklarację przyst±pienia do egzaminu:

 wstępn± w terminie do 30 wrze¶nia, 
 ostateczn± w terminie do 20 grudnia. 

Uwaga: deklarację wstępn± i ostateczn± składa się na tym samym druku.
 
 W deklaracji zdaj±cy podpisuje o¶wiadczenie, o wyrażeniu zgody lub braku zgody na przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb rekrutacji na studia.

 Osoba, ubiegaj±ca się o prawo przyst±pienia do egzaminu maturalnego w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych, musi złożyć do 15 paĽdziernika dyrektorowi szkoły wniosek o dostosowanie warunków i formy egzaminu. Do wniosku o dostosowanie trzeba doł±czyć:

 opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej, wydan± nie wcze¶niej niż cztery lata przed terminem egzaminu i nie póĽniej niż 30 wrze¶nia roku szkolnego, w którym odbywa się egzamin maturalny
 lub orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, 
 lub orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego,
 lub za¶wiadczenie lekarskie.

 Dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej ogłasza 12 miesięcy przed terminem egzaminu szczegółow± informację o sposobie dostosowania warunków i formy przeprowadzenia egzaminu maturalnego.

 Za dostosowanie warunków do potrzeb absolwentów odpowiada przewodnicz±cy szkolnego zespołu egzaminacyjnego (dyrektor szkoły) - materiał pomocniczy.

 Z egzaminu maturalnego z danego przedmiotu s± zwolnieni laureaci i finali¶ci olimpiad przedmiotowych na podstawie za¶wiadczenia o uzyskaniu tytułu laureata lub finalisty olimpiady. Za¶wiadczenie musi być dostarczone przewodnicz±cemu szkolnego zespołu egzaminacyjnego nie póĽniej niż jeden dzień przed terminem egzaminu z danego przedmiotu.

 Wykaz olimpiad przedmiotowych  dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej ogłasza, nie póĽniej niż na 2 lata przed terminem egzaminu maturalnego.

 Czę¶ć ustn± egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów przeprowadzaj± przedmiotowe zespoły egzaminacyjne, złożone z dwóch nauczycieli danego przedmiotu, z których jeden będ±cy egzaminatorem wpisanym do ewidencji egzaminatorów danego przedmiotu pełni rolę przewodnicz±cego, W skład zespołu nie mog± wchodzić nauczyciele, którzy w ostatnim roku uczyli danego zdaj±cego, a ponadto przynajmniej jeden z nich powinien być zatrudniony w innej szkole lub placówce. 

 Czę¶ć pisemn± egzaminu maturalnego przeprowadzaj± zespoły nadzoruj±ce przebieg egzaminu maturalnego w poszczególnych salach. Co najmniej jeden nauczyciel w zespole powinien być zatrudniony w innej szkole lub w placówce. W skład zespołu nadzoruj±cego nie mog± wchodzić nauczyciele danego przedmiotu oraz wychowawcy zdaj±cych.

 Listę tematów z języka polskiego w czę¶ci ustnej, a w przypadku szkół lub oddziałów z nauczaniem języka mniejszo¶ci narodowej lub grupy etnicznej – także listę tematów z języka danej mniejszo¶ci lub grupy etnicznej - przygotowuj± nauczyciele danego przedmiotu w szkole. Listy te  mog± uwzględniać tematy zaproponowane przez uczniów (słuchaczy).

 Zestawy zadań z języka obcego nowożytnego wraz z kryteriami oceniania i punktacj± przygotowuj± okręgowe komisję egzaminacyjne.

 W czę¶ci pisemnej zadania egzaminacyjne zawarte w arkuszach egzaminacyjnych przygotowuj±, w porozumieniu z CKE, okręgowe komisje egzaminacyjne, a zestaw do przeprowadzenia egzaminu w danym roku ustala dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Arkusze egzaminacyjne s± jednakowe w całej Polsce.

 Wyniki egzaminu ustnego i pisemnego wyrażone s± w skali procentowej.

 Zdaj±cy zdał egzamin maturalny, jeżeli:

 w czę¶ci ustnej i czę¶ci pisemnej z każdego przedmiotu obowi±zkowego otrzymał co najmniej 30% punktów możliwych do uzyskania z  egzaminu z danego przedmiotu. 

 z jednego przedmiotu obowi±zkowego, w czę¶ci ustnej albo czę¶ci pisemnej, nie uzyskał 30% punktów, ale ze wszystkich przedmiotów obowi±zkowych w czę¶ci ustnej i czę¶ci pisemnej uzyskał ¶redni± co najmniej 30% punktów. Przepis ten nie odnosi się do tej osoby, której egzamin z przedmiotu obowi±zkowego w czę¶ci ustnej lub czę¶ci pisemnej został unieważniony, lub która nie przyst±piła do egzaminu z przedmiotu obowi±zkowego w czę¶ci ustnej lub czę¶ci pisemnej.

 Absolwent, który zdał egzamin maturalny otrzymuje ¶wiadectwo dojrzało¶ci wydane przez okręgow± komisję egzaminacyjn±. Zdaj±cy, który podwyższył wynik egzaminu b±dĽ zdał egzamin z przedmiotów dodatkowych otrzymuje aneks do ¶wiadectwa dojrzało¶ci wydany przez okręgow± komisję egzaminacyjn±.

 Na ¶wiadectwie dojrzało¶ci odnotowane s± wyniki uzyskane z egzaminów z każdego przedmiotu zdawanego w czę¶ci ustnej oraz  w czę¶ci pisemnej.

 Wyniki egzaminu z przedmiotów dodatkowych nie maj± wpływu na zdanie egzaminu maturalnego ale s± odnotowywane na ¶wiadectwie dojrzało¶ci.

 Niezdanie albo nieprzyst±pienie do egzaminu maturalnego z przedmiotu (przedmiotów) w czę¶ci ustnej nie stanowi przeszkody w zdawaniu czę¶ci pisemnej egzaminu

 Wyniki uzyskane w czę¶ci pisemnej egzaminu maturalnego absolwenci, którzy przyst±pili do egzaminu pisemnego z danego przedmiotu lub przedmiotów na poziomie rozszerzonym i po raz pierwszy otrzymaj± ¶wiadectwo dojrzało¶ci, na ¶wiadectwie oprócz wyniku uzyskanego z egzaminu na poziomie rozszerzonym, będ± mieli odnotowany wynik egzaminu z tego przedmiotu  lub przedmiotów na poziomie podstawowym, z wyj±tkiem informatyki, języka łacińskiego i kultury antycznej, języka greckiego i kultury antycznej oraz języka kaszubskiego. Wynik ten zostanie ustalony na podstawie tabeli stanowi±cej zał±cznik do rozporz±dzenia z dn. 8 wrze¶nia 2006 r.

 W przypadku unieważnienia egzaminu maturalnego w czę¶ci ustnej lub czę¶ci pisemnej egzaminu z danego przedmiotu zdaj±cy otrzymuje wynik „0%”.

 Unieważnienie egzaminu może nast±pić w przypadku:

 stwierdzenia niesamodzielnej pracy zdaj±cego lub zakłócania przez niego przebiegu egzaminu,
 stwierdzenia naruszenia przepisów dotycz±cych przebiegu egzaminu, na skutek zastrzeżeń zgłoszonych przez zdaj±cego lub z urzędu,
 stwierdzenia, podczas sprawdzania arkuszy egzaminacyjnych, niesamodzielnego rozwi±zywania zadań przez zdaj±cych z danego przedmiotu w czę¶ci pisemnej,
 zaginięcia lub zniszczenia prac egzaminacyjnych lub kart odpowiedzi i braku możliwo¶ci ustalenia wyniku czę¶ci pisemnej egzaminu (w tej sytuacji zdaj±cemu nie odnotowuje się wyniku „0” na ¶wiadectwie dojrzało¶ci).

 W szczególnych przypadkach losowych lub zdrowotnych
uniemożliwiaj±cych przyst±pienie zgodnie z harmonogramem do czę¶ci ustnej lub pisemnej egzaminu z danego przedmiotu lub przedmiotów zdaj±cy może zdawać egzamin w dodatkowym terminie ogłoszonym przez dyrektora CKE w pierwszym tygodniu czerwca.
 
Informacje o maturze 2007 zawieraj± również:

 Wyci±g z procedur „ Informacja dla zdaj±cego"
 Informacja o zmianach w systemie egzaminów zewnętrznych 
 Informatory i aneksy
 Prezentacja Power Point „Matura 2007”
 Materiały dla kandydatów na egzaminatorów – czę¶ć wspólna
 Zmiany w maturze od roku 2007 istotne dla uczniow i nauczycieli
 Prezentacja Power Point " Matura 2007 - podstawowe informacje o zmianch w egzaminie"